„Jestem kobietą odpowiadam. A kobieta została do czegoś stworzona.
Ben marszczy brwi i zaczyna wpatrywać się w ziemię. Po chwili podnosi głowę i patrzy mi w oczy. Kiwa głową, lecz nie okazuje radości. Zamyśla się, ponownie szarpie to nieszczęsne ucho. Myśli i drży, drżą mu przede wszystkim ręce.
Te twoje diamentowe oczy mówi. Ugodziło mnie to tak mocno, że zabrakło mi słów. Nawet w tej chwili nie wiem, co powiedzieć. Przeraża mnie świat. Chodzi o ciebie.
Mną się nie martw. Jestem mała, ale nieugięta. Postaraj się tylko chodzić twardo po ziemi i noś dumnie głowę. Masz jedno życie i nie powinieneś się go wstydzić. Nie niszczysz, nie zabijasz i nie kradniesz.
Przepraszam odzywa się cicho, głucho, jakby ze studni mówił, lecz patrzy na mnie z radością. Wiem, że ci przykro, że z powodu tej wieści nie skoczyłem pod niebiosa. Ale zrozum mnie, ja mam dzieci, wiem, co znaczą i przynoszą ze sobą. Roman w niebiosach, Ali Baba wyrzekł się mnie. Jest w nim niepojęta dla mnie złość i zapiekłość. Cieszę się, Tuska, aby tylko wdał się w ciebie. I ma być chłopiec, ktoś musi to odziedziczyć. Kubie sam powiem, będzie wniebowzięty. Każdy dziadek chce mieć wnuka, to jakby zmartwychwstanie. Na pewno załatwi ślub, choćby cichy, ale będzie, musi być. Znam go dobrze. Setnie się ucieszy, Romana mu przecież zabrali. Czyta Biblię, więc Bóg się nim opiekuje. Nigdy nie traci nadziei.“(11)