„Leopold II wyrażał swój pogląd zapewne w dobrej wierze, sądząc, iż Katarzyna II mimo wszystko nie będzie mogła odrzucić jego sugestii. Miało to jednakże dla strony polskiej (a zwłaszcza dla Stanisława Augusta) skutek bardzo niebezpieczny umocniło króla w wierze, iż ze strony dworu petersburskiego żadnej czynnej akcji przeciwko Polsce spodziewać się nie należy, że jedynym realnym niebezpieczeństwem dla Konstytucji 3 Maja jest nadal i zawsze będzie najwyżej spontaniczna rekonfederacja malkontentów wewnątrz kraju.
Cesarz był pewny swego dlatego przede wszystkim, że na kilka dni przed rozmową z Poniatowskim ponowił swój nacisk dyplomatyczny na Petersburg w sprawach polskich. Dnia 12 listopada 1791 roku Kaunitz wysłał na ręce Ludwiga Cobenzla drugą notę dworu wiedeńskiego przeznaczoną dla imperatorowej i rosyjskiego Kolegium Spraw Zagranicznych. Wyrażał w niej zdziwienie, że dwór rosyjski od sześciu miesięcy zwleka z udzieleniem odpowiedzi dworowi austriackiemu w sprawach dotyczących Rzeczypospolitej. Zwracał uwagę, że Austria zaangażowała się już poważnie w popieranie Konstytucji 3 Maja, zwłaszcza wobec elektora i króla pruskiego, gdyby więc imperatorową chciała zająć w sprawach polskich inne stanowisko, mogłoby to mieć bardzo poważne konsekwencje dla dalszej współpracy sojuszniczej obu mocarstw. Kaunitz stwierdził zarazem, że w rzeczy samej interesy obu sojuszników w dziedzinie stosunków z Polską są identyczne. Oba dwory powinny być równie zainteresowane w powstrzymaniu rozwoju terytorialnego Prus; żaden z nich nie potrzebuje nowych aneksji terytorialnych. Drugi rozbiór Polski wyszedłby na korzyść tylko dworowi berlińskiemu. Wszystkie te względy przemawiają jak najmocniej za uznaniem dzieła 3 maja i zapewnieniem Rzeczypospolitej całkowitego bezpieczeństwa, co jedynie może powstrzymać ekspansję francuskich idei rewolucyjnych na tym obszarze1.“(10)