„Zmarłego Muani Lungę, może nawet w sposób zbyt dla niego pochlebny, miał wyobrażać trzcinowy manekin, do którego wnętrza włożono ocalałe z pożaru dostojne szczątki. Manekina odziano w królewskie szaty, które, jak wiadomo, nie były szczególnie drogocenne. Nie zapomniano także o sławnych okularach kuzyna Benedykta. Była to śmieszna i zarazem tragiczna maskarada.
Uroczystość miała się odbyć z wielką pompą, przy blaskach pochodni. Musiała w niej wziąć udział cała ludność Kazondy, zarówno miejscowa, jak i przybyła z najdalszych okolic kraju.
Skoro zapadł wieczór, główną ulicą ruszył od rynku w stronę przygotowanej mogiły długi orszak. Czarownicy zaczęli wyśpiewywać zaklęcia, rozległy się skłócone dźwięki instrumentów i odgłosy wystrzałów, niektórzy tubylcy wykonywali tańce żałobne.
Do pochodu przyłączyli się Jose Antonio Alvez, Coimbra, Negoro, kupcy arabscy oraz ich strażnicy. Wszyscy przybyli na
Trudna sobie nawet wyobrazić, jak wielką ilość ofiar ludzkich składa się dla godnego uczczenia pamięci potężnych władców plemion zamieszkujących Afrykę Środkową. Cameron powiada, że podczas pogrzebu ojca króla Kasongo złożono w ofierze ponad stu ludzi (przyp. autora).“(13)